May I have this dance? – Bob Geerts

Er is een terugkerende spanning in de schilderijen van Bob Geerts die zichzelf niet laat oplossen. Twee figuren die aan elkaar gekluisterd zijn, lichamen tegen elkaar gedrukt, ledematen verstrengeld, en toch blijft wat er precies tussen hen gebeurt bewust, zichtbaar open. Is het liefde? Een strijd? Een trage en moeizame dans? Geerts geeft geen antwoord. Die onopgeloste ruimte tussen de figuren is precies de plek waar hij jou wil hebben.

Dit werk zet de artistieke transitie voort die Geerts in 2023 bij COVA begon, waarbij hij de gedurfde, grafische beeldtaal van zijn tattoocarrière inruilde voor een duurzamere en persoonlijkere uitdrukkingsvorm in de schilderkunst. Een reis die later in Aalborg uitgroeide tot stiller en poëtischer werk, en samenkwam in de Berlijnse tentoonstelling When It All Hangs In The Air in 2025, waar vervormde figuren en belaste lichamen de overweldigende druk weerspiegelden van het vaderschap en het jongleren door het dagelijks leven, alles bij elkaar proberen te houden terwijl je stilletjes uit elkaar valt.

Wat Geerts terugbrengt naar COVA is het resultaat van een diepgaand persoonlijke transformatie, gevormd door de komst van zijn dochter Rosa en de emotionele verschuiving die daarop volgde. De nieuwe schilderijen onderzoeken hoe een levensveranderende gebeurtenis stilletjes elke relatie om je heen kan veranderen, inclusief de relatie met jezelf. Liefde verandert van gedaante, intimiteit krijgt een nieuw gewicht, en vertrouwde rollen beginnen te vervagen. De mensen die het dichtst bij je staan kunnen plots tegelijk meer verbonden en meer afstandelijk aanvoelen.

Het is geen verhaal dat uitsluitend aan het ouderschap toebehoort, maar aan elke ervaring die fundamenteel verandert hoe je je door de wereld beweegt, momenten waarna niets volledig terugkeert naar wat het was. De figuren in deze werken zijn geen illustraties van die ervaringen, maar emotionele vertalingen ervan. Lichamen rekken zich uit, leunen naar elkaar toe, verzetten zich, dragen, lossen op. Er is tederheid in het werk, maar ook spanning en een voortdurende onderhandeling tussen nabijheid en individualiteit, stabiliteit en overweldiging.

Geerts laat de beelden drukken tegen de randen van het doek, en voorkomt op deze manier duidelijke conclusies of vaste betekenissen. Wat overblijft is een ruimte waar kwetsbaarheid, transformatie en verbinding tegelijk bestaan, in een toestand die zowel intiem als universeel aanvoelt.

Opening: 19:00, VR 19 juni