I Didn’t Cross The Border, The Border Crossed Me | Museum W

Van 17 oktober 2026 tot en met 14 maart 2027 presenteert het cultuurhistorische Museum W in Weert de groepstentoonstelling ‘I Didn’t Cross The Border, The Border Crossed Me’.

Deze tentoonstelling, met ruim dertig kunstwerken van zeventien kunstenaars, onderzoekt hoe fysieke, culturele, maatschappelijke en persoonlijke grenzen invloed hebben op identiteit, zingeving en menselijkheid. Te zien is werk van: Maja Irene Bolier, Eli Content, Miriam Cahn, Nan Goldin, Frans van Hoek, Duane Michals, Dakota Magdalena Mokhammad, Prins Nicolas, Hemaseh Manawi Rad, Denys Shantar, Anne Silverstrand Forest, Leon Stoffelen, Koes Staassen, Silvia B., Charles Vos en Hanneke Wetzer.

De tentoonstelling is samengesteld door curator Haiko Sleumer en omvat werk uit de collecties van Museum W, Collectie G+W Nederland en Jo Brunenberg, alsmede nieuw werk van jonge kunstenaars. De vormgeving is in handen van Kiki van Eijk en Joost van Bleiswijk van ontwerpstudio Kiki & Joost uit Eindhoven. In elke tentoonstellingszaal is spoken word te horen van Salma Ali, voormalig stadsdichter van Weert.

Zichtbare en onzichtbare grenzen

‘I Didn’t Cross The Border, The Border Crossed Me’ gaat over zichtbare en onzichtbare grenzen: landsgrenzen, culturele grenzen, normen rond gender en seksualiteit, ideeën over thuis en herkomst, en scheidslijnen tussen wat acceptabel is en wat afwijkend. Deze thema’s lopen als een rode draad door de tentoonstelling. De deelnemende kunstenaars onderzoeken onderwerpen als migratie, ontheemding, oorlog, macht, queerness, intimiteit, geloof, familiegeschiedenis en het lichaam.

Want waar mensen zijn, zijn grenzen. En waar grenzen zijn, worden ze betwist, overschreden, opgerekt, bewaakt en bevochten. Toch zijn grenzen eigenlijk denkbeeldige lijnen: subjectief, eindeloos en abstract. Pas als ze worden vastgelegd – op een kaart, in een wet of in ons collectieve bewustzijn – krijgen ze ingrijpende betekenis. Dit geldt niet alleen voor fysieke grenzen, maar ook voor onzichtbare maatschappelijke en normatieve scheidslijnen. Grenzen die gevormd worden door overtuigingen, verwachtingen en ideeën, en die zich diep nestelen in ons denken. Ze bieden houvast, maar beperken ook. Ze scheppen barrières tussen wat we als acceptabel of afwijkend beschouwen, tussen normaal en anders.

De groepstentoonstelling ‘I Didn’t Cross The Border, The Border Crossed Me’ nodigt uit om stil te staan bij de grenzen die we dagelijks trekken. Wat gebeurt er als deze grenzen verschuiven? Kunnen ze zelfs verdwijnen? De deelnemende kunstenaars bevragen met hun werk opgelegde scheidslijnen en ogenschijnlijke vanzelfsprekendheden. Ze houden zich bezig met thema’s als migratie, uitsluiting, identiteit en macht, en verzetten zich tegen het begrenzen van landen, domeinen, ideeën, fantasieën, cultuur, politiek en identiteit.

Jonge kunstenaars, nieuwe werken en onzichtbare scheidslijnen

Naast gevestigde namen omvat de tentoonstelling ook werk van jonge kunstenaars en nieuwe opdrachten. Zo produceerde Dakota Magdalena Mokhammad afgelopen zomer speciaal voor Museum W een nieuw wandkleed in het TextielLab in Tilburg. Hierin verwerkte zij oude Afghaanse textieltechnieken en refereert ze aan haar Afghaanse oma, die zij nooit heeft gekend. Werk van Mokhammad maakt deel uit van de collecties van het Noordbrabants Museum, TextielMuseum Tilburg en Museum W. Het nieuwe werk is voor het eerst te zien in deze groepstentoonstelling.

Dakota noemt zichzelf een nomade van vele werelden. Met een Russische moeder en een Afghaanse vader is zij opgegroeid met zowel de islam als de Russisch-Orthodoxe kerk. Haar werk gaat over haar culturele roots, maar ook over de constructie van genderidentiteit en haar positie in de queergemeenschap. In de tentoonstelling presenteert zij een nieuw wandkleed – Dakota is textielkunstenaar – over haar Afghaanse oma, die zij nooit heeft gekend. In het wandkleed zijn oude Afghaanse textieltechnieken verwerkt; op die manier probeert Dakota dichter bij de belevingswereld van haar oma te komen.

Escapisme

Hanneke Wetzer neemt met haar langlopende kunstproject ‘Nadiah’ een vlucht uit het alledaagse. Tijdens de eerste lockdown in de coronapandemie kocht de kunstenaar via een online webshop een levensechte silicone sekspop. Ze noemde de pop Nadiah. In een tijd waarin bewegingsvrijheid en sociaal contact sterk werden beperkt, besloot Wetzer haar isolement niet in haar eentje door te brengen, maar haar dagen te delen met Nadiah als lockdownbuddy en levensgezel. Sindsdien geven Wetzer en Nadiah samen vorm aan het dagelijks leven: ze eten samen, spelen met de katten, vieren Koningsdag, treffen voorbereidingen voor het noodpakket en delen talloze andere alledaagse momenten.

Dit letterlijke levenskunstwerk wordt zorgvuldig gefotografeerd en gedocumenteerd op het Instagramaccount @me_and_my_dollfriend. Deze serie geënsceneerde foto’s verkent de grenzen van verbondenheid, eenzaamheid en de vraag wat een ‘sociaal leven’ eigenlijk inhoudt.

Ruimtelijke interventies

Kiki & Joost is de ontwerpstudio van Kiki van Eijk en Joost van Bleiswijk in Eindhoven. In Weert vertalen zij het thema van de tentoonstelling naar een aantal ruimtelijke interventies. In elke zaal voeren zij een ingreep uit die het begrip grens op de een of andere manier zichtbaar of voelbaar maakt. Meteen al in de eerste ruimte stuit de bezoeker op een aantal zwarte lijnen, waarvan er een de vloer doorkruist: stap je eroverheen? Elders daagt een installatie van glazen kralen in een mistige, intieme setting de bezoeker uit om een persoonlijke keuze te maken: laat je je raken of bewaar je afstand?

Om een hiërarchische verhouding tussen de geëxposeerde werken te voorkomen en bezoekers anders te laten kijken, kiezen Kiki & Joost bovendien opzettelijk voor onverwachte positioneringen. Een werk van Nan Goldin, bijvoorbeeld, bevindt zich niet centraal in de ruimte, maar achter een wand.

Tijdens de Dutch Design Week (van 17 tot en met 25 oktober 2026) presenteren Kiki & Joost hun ontwerp van deze tentoonstelling. De maquette is dan te zien in hun studio aan de Gabriël Metsulaan 1 in Eindhoven.