All You Need is Kill

Tijdens een tijdlus midden in een buitenaardse invasie moet een vindingrijke maar geïsoleerde jonge vrouw omgaan met de herhaling van haar eigen dood, totdat ze een verlegen jonge man ontmoet die in dezelfde cyclus vastzit. Samen vechten ze om uit de lus te ontsnappen.

Het begon in 2004 met de Japanse scifi-light novel van Hiroshi Sakurazaka. Tien jaar later verschenen bewerkingen tot mangareeks, Amerikaanse graphic novel en de Hollywood-blockbuster Edge of Tomorrow; en nu dan een anime geregisseerd door Kenichiro Akimoto. Elke keer begint het verhaal opnieuw, maar dan net anders.

Wat grappig genoeg ook het onderwerp is van All You Need is Kill, een kruising tussen Groundhog Day (1993) en een videogame: elke keer als je doodgaat, begint je dag opnieuw, maar met telkens iets meer kennis van wat er te gebeuren gaat (iets met een buitenaards wezen en de totale vernietiging van de aarde).

De twee belangrijkste veranderingen die Akimoto en zijn team aanbrachten zijn dat de hoofdpersonen geen zwaarbewapende militairen meer zijn, maar burgers (die de troep veroorzaakt door de landing van de alien moeten opruimen), en dat de hoofdrol is verschoven van Keiji naar Rita. Met als extra, verdiepende laag dat Rita, hoewel het woord niet valt, depressief is – wat past bij het feit dat elke dag op elkaar lijkt en je totaal geen interesse hebt in morgen.

Wat van All You Need Is Kill, te midden van alle helder gechoreografeerde actiescènes en het hoekige, krasserige design waarmee Studio 4°C al eerder naam maakte, feitelijk een reeks therapiesessies maakt (ook therapie vergt tenslotte eindeloze herhaling voor kleine stapjes voorwaarts): als Rita niet de rest van haar leven wil blijven sterven (‘Live. Die. Repeat’, was de compacte slogan van Edge of Tomorrow), zal ze zich moeten gaan interesseren voor elk detail van vandaag, met het oog op morgen.