Burst Your Bubble

Thuis voelen. Als Burst your Bubble een plekje is als de klas van D. Als de stad, de regio een plek zou zijn als de klas van D. Als we allemaal, zonder oordeel, de vibes zouden volgen... wat dan? Zouden dan meer Bubbles barsten? Naima en haar dochter D. hadden een gesprekje over 'thuis voelen'. Het was een hoopgevend gesprek. 

Naima: Weet je, soms voelt Brainport als een soort schattenjacht. ledereen komt hier aan met een kaart die nergens op slaat, en toch vinden we elkaar uiteindelijk. 

D.: Dat komt omdat volwassenen kaarten verkeerd lezen. Jullie denken te veel. Kinderen volgen gewoon de vibes. 

Naima: De... vibes? 

D.: Ja. Als een plek goed voelt, blijf je. Als het raar voelt, ga je weg. Simpel. 

Naima: Ik wou dat gebiedsontwikkeling zo werkte. 

D: Dat zou moeten. 'Welkom in Brainport. Volg de goede vibes.' 

Naima: Eerlijk? Dat zou een geweldige slogan zijn. 

D.: Graag gedaan! 

Naima: Over vibes gesproken... dat moment in de auto vorige week. Toen dat liedje begon en jij ineens veranderde in een kleine, emotionele filosoof met tranen. 

D.: Mama, ik zei toch: ik huilde niet. Mijn hart lekte een beetje. 

Naima: Dat klinkt nog dramatischer. 

D.: Maar het was een fijne lekkage. Het liedje deed me denken aan mijn klas. Hoe we altijd voor elkaar opkomen. Hoe niemand wordt buitengesloten. Het voelde... veilig. Alsof ik erbij hoor. Alsof ik deel ben van iets groters. 

Naima: Weet je, volwassenen zijn soms jaren bezig om dat gevoel te vinden. We verhuizen landen, wisselen banen, sluiten ons aan bij netwerken, gaan naar events met namen als 'Burst Your Bubble', in de hoop dat iemand zegt: 'Hé, jij hoort hier." 

D: Misschien moeten volwassenen gewoon bij ons aan tafel komen zitten. 

Naima: Je hebt misschien gelijk. 

D: In mijn klas maakt niemand zich druk over waar je vandaan komt. 

Of welke taal je spreekt. Of je stil bent of druk. Of je graag unicorns met zonnebrillen tekent. 

Naima: Teken jij unicorns met zonnebrillen? 

D: Dat is niet het punt. 

Naima: Sorry. Ga verder.... 

D: Het punt is: we zijn allemaal anders, maar toch één groep. En dat voelt als thuis. Zoals Brainport, maar dan kleiner en met meer glitterlijm. 

Naima: Ik denk dat dit precies is wat deze regio probeert te zijn. Een plek waar mensen van overal zichzelf kunnen zijn. Zonder kleiner te worden. Zonder zich anders voor te doen. Zonder te moeten "passen". 

D: Mama? 

Naima: Ja? 

D: Vergeten volwassenen soms hoe ze zichzelf moeten zijn? 

Naima: Soms wel. We worden druk. Voorzichtig. We proberen te zijn wie we denken dat de wereld wil zien. 

D: Dat klinkt vermoeiend. 

Naima: Dat is het ook. 

D: Misschien moeten jullie doen wat wij doen in de klas. Als iemand verloren kijkt, zeggen we: 'Kom bij ons zitten. Als iemand verdrietig is, zeggen we: "Zullen we iets geks tekenen?' En als iemand nieuw is, zeggen we: 

'Hoi, fijn dat je er bent." 

Naima: Je laat het klinken alsof het heel makkelijk is. 

D: Dat is het ook. Je moet het alleen menen. 

Naima: Weet je wat ik denk? 

D: Dat ik gelijk heb? 

Naima: Ja. En dat erbij horen niets is wat je vindt. Het is iets wat je samen bouwt. 

D: Dus wat vertellen we de lezers? 

Naima: Dat thuis geen huis is, geen stad, geen regio. Het is het gevoel dat je krijgt wanneer je niet hoeft te doen alsof. 

D: En dat Brainport zo'n plek kan zijn, als we allermaal een beetje ruimte maken in ons hart. En altijd aan onszelf trouw blijven. 

Naima: Dat is prachtig! 

D: En je moet ook zeggen dat jij in de auto huilde. 

Naima: Dat deed ik niet. 

D: Mama. Jouw hart lekte ook! 

Burst your Bubble is een methode van de Jump Movement Foundation ontwikkeld door Ineke Hurkmans. Eindless is een uitgave van stichting Uit in Eindhoven. Samen laten ze je op een nieuwe manier naar de stad en haar inwoners kijken, zodat je zelf mogelijkheden ziet om meer te leren, contacten te leggen en bij te dragen aan een inclusieve stad waar iedereen welkom is.