Burst your bubble

Shena Rani Augustine: 'In plaats van een gewone congreszaal aan te treffen, zag ik stoelen in prachtige cirkels, met fijne kussens, stiften en papier in het midden. Het voelde direct vertrouwd en deed me denken aan de 'heilige cirkels' in mijn eigen praktijk. 

Zitten in zo'n kring, dat je iedereen ziet, had iets onwerkelijks.' 

Open Space technologieën de standaard? 

In mijn professionele leven had ik dit nog nooit meegemaakt, zeker niet in mijn tien jaar in Eindhovens hightech corporate wereld. Wethouder Samir Toub opende het event. Het maakte me trots dat ik in een stad woon waar dit soort thema's echt serieus genomen worden. Toen Ineke de Open Space-principes uitlegde kon een deel van mijn brein nog niet bevatten waar ons te wachten stond: "Wie er komt, zijn de juiste mensen." 

"Wat er gebeurt, is het enige wat had kunnen gebeuren." 

"Wanneer het begint, is het juiste moment." "Als het voorbij is, is het voorbij." 

En toch wist ik diep vanbinnen: dit is veilig. Dit klopt. 

Ballonnen, hommels en 'belonging' 

Kleurrijke ballonnen stonden te wachten tot de agenda zich vanzelf zou vormen, de zogenaamde marketplace. Gedreven mensen stapten vanzelf naar voren en werden 'conveners': initiatiefnemers van voor hen belangrijke onderwerpen in het centrale thema. Elke sessie was boeiend. We spraken over van alles: over wat inclusie eigenlijk betekent, over hoe je ouders kunt ondersteunen, over contact met buren, integratie via taal en cultuur, het creëren van gezamenlijke plekken, omgaan met weerstand, en jezelf durven zijn. Ik zag 'hommels' heen en weer vliegen tussen groepen om ideeën te kruisbestuiven, en 'vlinders' bij de koffietafel, die juist door stil te blijven staan ruimte maakten voor onverwachte gesprekken. 

De volgende dag zetten we al die energie om in concrete acties.  Op 9 februari worden drie ideeën geselecteerd voor financiering. Inclusie werd de norm. Voor een nieuwkomer werd altijd een stoel bijgeschoven.  We spraken in een natuurlijke mix van Nederlands en Engels en als woorden tekortschoten met klanken of gebaren, en tóch begrepen we elkaar!  Overal doken synchroniciteiten op. Ik hoorde gedeelde worstelingen en dromen en voelde: ik ben precies waar ik moet zijn. Eindelijk hoorde ik erbij. 

Van Open Space naar open harten 

ledereen had een verhaal, een vonk, een inzicht, of een idee dat tot leven wilde komen. Zelfs D, de negenjarige dochter van Naima El Jaouhari, leerde mij, zonder dat ze het wist, hoe je in jezelf kunt geloven. Ze was zó zelfverzekerd en magnetisch. 

In de Rainbow Tower (de 'newsroom'), werd al het gezamenlijke werk zichtbaar gemaakt. De ruimte zat zo vol vreugde dat we spontaan begonnen te dansen in het midden. Dat werkte aanstekelijk. Anderen sloten zich aan. En voor we het wisten ontstond er een geïmproviseerd dansfeest. Dit is de kracht van Open Space. Ik zag mensen lachen, huilen, lange knuffels delen, cirkels vormen en dansen. De spontaniteit en intuïtie waren voelbaar. Onze deelcirkels werden diepe plekken van echte verbinding. 

Door de liefde en veiligheid die ik in mijn lichaam voelde, werd ik intuïtief geroepen om een oefening te begeleiden. Uiteindelijk keken we elkaar diep in de ogen, onze buren in de kring, en herkenden we elkaar simpelweg als medemensen. Met onze eigen verhalen, pijn, ideeën en dromen. Het opende ons hart. Na het event droeg ik méér hoop met me mee: de hoop op een inclusieve stad. Voor ons en voor toekomstige generaties. Voor mij voelt het alsof ik mijn tribe heb gevonden. Een oprecht team van vrijwilligers, die dit met hun harde werk mogelijk hebben gemaakt. Ik wil dat graag doorgeven. 

Eindhoven is al 12 jaar mijn thuis. Ik heb de stad zien veranderen. Ons kind groeit hier op als een Nederlands kind met Indiase roots. Ik wil dat zij het beste meeneemt uit elke cultuur en uit elk mens. In Eindje (Eindhoven) zijn we al divers. Inclusie is een keuze. En die begint bij jou en mij. 

Dus... wie is er klaar om wat bubbels te laten knappen?