Code rood I

Er ligt een dikke laag sneeuw buiten. De eerste week van het nieuwe jaar. Zo'n laag die alles stiller maakt: het verkeer, de stad, en ook wel onze gedachten. ledereen lijkt een beetje ontregeld door het winterse weer. Agenda's lopen uit, plannen worden verzet. Eerlijk gezegd vind ik dat helemaal niet zo erg. Nog even rustig aan na kerst-en nieuwjaarsdag. Het jaar mag van mij best langzaam op gang komen, in plaats van meteen weer het gejaagde tempo waarin ik, ondanks alle goede voornemens standaard lijk te eindigen. 

Zometeen horen we op het nieuws welke weercode ons morgen te wachten staat. Geel, oranje of misschien zelfs rood. Die codes zijn de afgelopen week een vast onderdeel van ons dagelijks leven geworden. Ze geven richting: opletten, aanpassen, binnenblijven. Soms voelt het alsof die kleurcodes niet alleen voor het weer gelden, maar ook voor de wereld om ons heen. Het weer is niet het enige dat ontregelt. Internationaal nieuws laat zien hoe kwetsbaar afspraken kunnen zijn en hoe snel grenzen, letterlijk en figuurlijk worden overschreden. Hoe ernstig is het, hoe ver laten we het komen? 

De ontwikkelingen in het buitenland geef ik in gedachte ook een kleurcode. Code geel kunnen we aan. Oranje ook nog wel. Maar rood, daar hopen we met z'n allen ver vandaan te blijven. 

Ondertussen speelt het leven zich gewoon af, hier, dichtbij. In Eindhoven naderen de verkiezingen. Gesprekken over groei, kansen, en de toenemende ongelijkheid in de stad. Het zijn grote thema's, maar ze raken aan iets heel concreets: hoe zorgen we ervoor dat iedereen mee kan doen? Economisch gezien zit de wind in deze regio mee. Dat is iets om trots op te zijn. Maar echte vooruitgang zit niet alleen in cijfers of economische vooruitgang. Ervaren mensen sociale samenhang en perspectief in hun eigen leven? is een vraag die net zo belangrijk is. Verschuivingen op het wereldtoneel en politieke verschuivingen met de aankomende verkiezingen - wat doet al dat nieuws met mij, met ons? Ik kan gelukkig redelijk relativeren, maar heb ook genoeg realiteitszin om te weten dat wegkijken geen optie is. Er komt simpelweg teveel binnen. 

Toch word ik niet onrustig. Misschien omdat ik zie hoe we hier met elkaar omgaan. In Eindhoven is het vaak niet groots of meeslepend, maar wel betrokken. Mensen zoeken elkaar op, helpen waar ze kunnen, maken ruimte voor verschillen. Dat geeft houvast, juist als de wereld buiten soms hard en boos voelt. 

Samen kunnen we zorgen voor code groen. Goede voornemens horen ook bij deze tijd van het jaar. De druk om te reflecteren, iets nieuws te verzinnen en het beter te doen dan vorig jaar. Maar waarom allemaal tegelijk? Misschien is het nieuwe jaar geen startschot voor radicale veranderingen, maar een uitnodiging om met iets meer aandacht te leven. Voor elkaar, voor de stad, voor wat ons verbindt. Als de code dan toch richting rood gaat, is dat het enige wat telt. 

Uiteindelijk breekt de lente aan. Dat doet ze altijd. Tot die tijd houden we elkaar warm, letterlijk en figuurlijk. Als dit gepubliceerd wordt is het alweer bijna carnaval. Toch wil ik nog een nieuwjaarswens delen. Op een licht, liefdevol en verbonden jaar. Proost! 

LOUBNA BAKRA 

Community builder Woensel West, community librarian Woensel Zuid