Code rood II
Een paar dagen sneeuw in Nederland en de krant kopt 'Lijden in een witte wereld', onderbouwd met veertien foto's van gezichten van stadsgenoten, veelal bedekt met muts, pet of sjaal. Het artikel gaat niet over de loopgraven waar jonge Oekraïners en Russen een oorlog uit moeten vechten, maar gewoon over het winterweer op de Eindhovense Emmasingel. 'Doe normaal', denk ik bij mezelf.
Het avondnieuws en de actualiteitenprogramma's raken er niet over uitgepraat; 'Hoe ben jij de dag doorgekomen?' Mensen op straat worden geïnterviewd over de codes oranje en geel - alsof je een mening moet hebben over sneeuw en ijs. En dan de supermarkten! Allemaal lege schappen volgens voorbijgangers; er zou niets meer te krijgen zijn. Dramatisch laat de camera een leeg schap zien met nog één pak spliterwten.
We moeten klaarblijkelijk gaan hamsteren. Hongersnood dreigt. Scholen gaan dicht, treinen rijden niet meer en Schiphol schrapt alle vluchten. Gestrande passagiers zweren dat zij nooit meer via Schiphol zullen vliegen; ze willen er alleen nog weg-komen. 'Zelfs de servicedesk is gesloten', briest een toerist in de camera. Het is één grote klaagzang.
Ik laat het allemaal maar aan mij voorbijgaan en geniet juist van de witte wereld om mij heen. Alles is stil. Zo stil dat het lijkt of je een sneeuwvlok kunt horen vallen.
Ik zorg dat de vogels nog wat extra eten hebben en veeg de stoep.
Ik kijk naar de foto van twee broers die overnachten in hun zelfgebouwde iglo om geld op te halen voor een goed doel. Hoe mooi! Toch houden de reacties op het winterweer me wel bezig. Er waren tragische gebeurtenissen met dodelijke afloop in het verkeer door gladheid, en twee jongens zijn opgepakt voor de dood van een 60-jarige man nadat deze ze had aangesproken op sneeuwballen gooien. Waar moet dit heen? Dit is wel heel treurig en het waard om bij stil te staan en een mening over te hebben. Moet tien centimeter sneeuw dit allemaal teweegbrengen?
Ik ben benieuwd hoe onze internationale cursisten nu naar Nederlanders kijken.
Zijn we licht hysterische watjes in hun ogen? Of gaan ze sleetje rijden, sneeuwpoppen maken, wandelen en mooie foto's maken - in een witte wereld die ze misschien voor het eerst meemaken?
Er zijn veel dramatischer gebeurtenissen in ons land en de wereld, waar we een code op kunnen loslaten, en waar we voorpagina's mee zouden moeten vullen. Denk aan femicide, ellendige oorlogen, hongersnood, stille armoede en als meest recent, absoluut dieptepunt - een dodelijke schietpartij door autoriteiten in Minneapolis.
Ik haal mijn krant uit de bus. Geen sneeuwberichten, maar triest genoeg een foto van helder gekleurde bloemen en een houten, geïmproviseerd kruis, met eromheen buurtbewoners. Ze rouwen om Renee Good. Een vrouw van 37. Doodgeschoten door de Amerikaanse immigratiedienst, in haar eigen straat.
Dit is Code rood...
MATHILDE LAGEMAN
Directeur & mede-eigenaar STE Languages