Directeur Jack Pisters: ‘De gitaar zal me tot het einde van mijn dagen blijven boeien’

Jack Pisters, directeur van Muziekgebouw Eindhoven en drijvende kracht achter BRIDGE Guitar Festival Eindhoven, is een bekende verschijning in de muziekwereld. Achter de bestuurder schuilt namelijk een rasgitarist met een behoorlijke staat van dienst. Vlak voordat de vierde editie van het grootste gitaarfestival van de Benelux losbarst, zetten we de schijnwerper daarom op Jack zelf.

Verrassend genoeg begon Pisters’ muzikale carrière niet met een gitaar. ‘Ik speelde blokfluit vanaf mijn zesde en begon op mijn achtste met klassiek piano. Rond mijn twaalfde begon het te kriebelen: na mijn fascinatie voor Elvis werd ik rockgek door de platen van mijn oudere zussen. In de eerste klas van de middelbare school bouwde ik tijdens de les handenarbeid op het gymnasium mijn eigen elektrische gitaar, omdat men thuis de overstap nog niet zo zag zitten.’

‘Voor de goede vrede’
Met het geld van kersenplukken kocht hij zijn eerste versterker. ‘Voor de goede vrede’ bleef hij piano spelen, maar de gitaar nam het snel over. ‘Door veel zelf te studeren en een korte periode lessen te volgen, ging het snel vooruit. Ik merkte dat daar mijn talent lag en ging fanatiek oefenen.’

Dat talent bleef niet onopgemerkt: als zeventienjarige won hij een gitaar van Gary Moore en begon zijn band Avalon te lopen. Een conservatoriumstudie was de enige logische stap, al was de rockgitarist daar destijds een vreemde eend in de bijt; enkel de afdelingen klassiek en jazz bestonden toen. ‘Omdat ik elektrische gitaar speelde, bleef er eigenlijk maar één optie over. Men hoorde natuurlijk dat jazz nog vrij nieuw voor me was, maar gelukkig kreeg ik toch een plek op de opleiding.’

Soylent Green
‘Na mijn jazzstudie besloot ik toch weer voluit het rockpad te volgen. Mijn nieuwe band en project werd Soylent Green, waarmee we een zeer goed ontvangen album maakten en enkele jaren intensief hebben getourd.’ Daar bleef het echter niet bij. Jack: ‘Daarnaast speelde ik veel soundtracks in voor Nederlandse films en series, in een mooie samenwerking met componist Fons Merkies. Ook kwam ik in de band terecht van Keith Caputo. Met hem heb ik vijf jaar lang getourd en meerdere albums opgenomen.’

Anouk
Van jongs af aan bezocht Jack al bijzondere concerten, bijvoorbeeld op Pinkpop en zalen zoals de Rodahal in Kerkrade. ‘Mijn eerste grote concert, op mijn dertiende, was Rainbow met jeugdidool Ritchie Blackmore. In 1980 zag ik ook Van Halen op Pinkpop. Toen dacht ik: dit wil ik ook. Dat ik daar jaren later zelf met Anouk zou staan, was echt een bucketlistmoment.’ Later werd hij zelfs haar musical director voor de Who’s Your Mama-tour.

Educatie
Naast het podium vond Pisters zijn roeping in het onderwijs. Al op zijn zestiende had hij een eigen gitaarschool. ‘Dat was natuurlijk nog lang vóór internet en mobiele telefoons – de Oudheid, zeg maar.’ Via het Koorenhuis en het Conservatorium van Hilversum belandde hij uiteindelijk bij het Conservatorium van Amsterdam. Daar drukte hij een blijvende stempel op het Nederlandse muziekonderwijs door de popafdeling, de popmaster en elektronische muziekopleidingen op te zetten. ‘In zekere zin heb ik de opleiding gecreëerd waar ik zelf als gitarist graag naartoe was gegaan.’ Bekende namen als Pablo van de Poel (DeWolff) en Jett Rebel vonden hier hun weg.

Slaap en rust
Zelfs na zijn jaren als educator en bestuurder heeft Pisters geleerd dat hij de gitaar en de muziek nooit helemaal wil loslaten. ‘Ik neem tegenwoordig misschien een andere rol aan, maar ik speel nog steeds live en neem waar mogelijk op, al plan ik dat wel iets zorgvuldiger. In de periode dat ik een opleiding opzette én met artiesten tourde, was het soms flink passen en meten ten koste van wat slaap en rust.’

Er is nog zoveel te ontdekken wat betreft de gitaar, vindt Jack. ‘Je kunt via het directe contact met de snaren je eigen toon, expressie en nuances vormen. Tegelijkertijd is het instrument toegankelijk: de basis van songs spelen kun je goed zelfstandig leren. Maar de grote gitaristen ontwikkelen binnen datzelfde instrument een heel persoonlijk geluid en een eigen feel, waardoor je ze meteen herkent.’ Het vertalen van je muzikale ideeën via je handen naar de snaren blijft een fascinerend proces, zegt Jack. ‘Het zal me waarschijnlijk tot het einde van mijn dagen blijven boeien.’