Het restaurant waar niemand mocht eten
Er was eens een buurt waar de behoefte ontstond aan een plek voor ontmoeting. Een laagdrempelige plek waar mensen konden aanschuiven voor een kop koffie, krantje, nieuwe ideeën of gewoon wat gezelschap. Een groep koks ontwikkelde een restaurantconcept. Ze spraken met buurtbewoners, bedachten samen een menukaart en al snel kwam het concept tot leven in twee hele andere buurten. De behoefte aan zo'n plek bleek namelijk in heel de stad te bestaan. Ook de gemeente werd een samenwerkingspartner en hielp mee. Het concept kende drie gangen: Ontmoeten, Ontdekken en Ontwikkelen. De koks stonden klaar om in elk stadsdeel een fijn restaurant voor en met inwoners te creëren. Maar toen kreeg de gemeente een idee. Er moest een Huis van de Maaltijd komen. Een vernieuwend concept waar mensen konden ontmoeten, ontdekken, ontwikkelen én ontspannen. Een vierde gang dus. 'Prima', zeiden de koks. 'Dan gebruiken we een ruimte in het restaurant waar mensen kunnen ontspannen'. Probleem opgelost. Maar zo eenvoudig was dat niet, volgens de gemeente. Het Huis van de Maaltijd was volgens hen een wezenlijk ander concept. Wat dat verschil precies was kon niemand uitleggen.
Wel wisten ze te vertellen dat het restaurant van de koks onderdeel moest worden van het Huis van de Maaltijd. De gemeente zou een blauwdruk ontwikkelen, nadat ze met inwoners hadden gesproken. Dat de koks al twee jaar bezig waren en hun concept ook al samen met inwoners hadden bedacht, deed er niet meer toe. Participatie is immers zo belangrijk, dat je het hele proces gerust nog een keer kunt doen. Er werd een speciale maaltijd-aanjager aangesteld. Er werden gesprekken, bijeenkomsten en overleggen georganiseerd. Ondertussen kregen de koks allemaal vragen van inwoners wanneer ze nu bij hun zouden kunnen eten. De koks konden daar helaas geen antwoord op geven. Ze moesten immers onderdeel worden van het Huis van de Maaltijd en zolang daar geen duidelijkheid over bestond, konden zij ook niet verder. De keuken bleef dicht. Wel maakten de koks in de tussentijd een verbouwingsplan. De ruimte moest er wel leuk en gezellig uit komen te zien, met tafels en stoelen die uitnodigend waren. In een oud en stoffig restaurant wil niemand eten natuurlijk. Dit verbouwingsplan moest langs een andere afdeling bij de gemeente en hier zag men weer andere problemen. Het pand zou misschien binnen enkele jaren gesloopt worden. Investeren in een pand dat gesloopt gaat worden, is dat wel zo verstandig? Dat buurtbewoners in de tussentijd nergens konden aanschuiven was niet zo relevant. En zo gingen er twee jaar voorbij. Eindelijk was de blauwdruk klaar. De koks herkende hun eigen concept. De maaltijd-aanjager vertrok. En het oorspronkelijke restaurant van de koks? Dat mocht alsnog open, maar zonder garantie dat het pand verbouwd mag worden en of ze daar wel kunnen blijven. De gasten staan ondertussen al jaren met lege magen buiten.
Dit verhaal gaat niet over een restaurant. Het gaat over de Bibliotoop Woensel-Zuid. Over een gemeente die meebouwde aan een bewezen concept en vervolgens een vrijwel identiek concept voorrang gaf en daarmee de ontwikkeling jarenlang vertraagde. Zonder zelf iets te realiseren. Hier in Eindless stond community librarian Bibliotoop Woensel-Zuid onder mijn naam. Welke Bibliotoop?
LOUBNA BAKRA
Samenlevingsarchitect
Bibliotoop Woensel-Zuid, Coalitie Kapitaalkracht