Onder de hemel van Parijs

| Mathilde Lageman | |

Een paar dagen naar Parijs. Van Rotterdam in 3 uurtjes naar de lichtstad met de Eurostar. Eigenlijk wil ik natuurlijk niet horen bij de toeristische rolkoffermafia, maar me juist soepeltjes door Parijs bewegen alsof ik hier wekelijks kom. Natuurlijk lukt dit niet. Net als alle andere toeristen word ik uitgespuugd uit de hogesnelheidstrein en loop ik mak mee in de stroom richting de uitgang van Gare du Nord. Om niet gelijk de Metro in te hoeven duiken, gaan wij lunchen bij Terminus Nord (depuis 1929). Voorzichtig betreden wij het statige etablissement. Kunnen we hier wel met onze rollende koffers naar binnen? Galant worden we welkom geheten door de manager die onze tassen op wielen zelfs van ons overneemt. Met een soepele beweging worden zij geparkeerd vlak bij onze tafel. Het restaurant is typisch Parijs. Een mozaïeken vloer, spiegels aan alle wanden, prachtige art deco lampen, ronde tafeltjes met wit damast gedekt, rondrennende obers met grote bladen en voor ledereen toch nog aandacht. In ons beste Frans bestellen wij onze lunch, hetgeen enigszins werkt op de lachspieren van de in het zwart gestoken 'serveur'. Wij laten ons niet uit het veld slaan; wij hebben ons voorgenomen om de Engelse taal te mijden. Wat overigens niet zo heel moeilijk is want het lijkt of bijna geen enkele Parijzenaar zin heeft om zich anders dan in het Frans uit te drukken. Tevreden knabbelend aan onze salade César analyseren wij de werkwijze en service in dit restaurant. De ontvangst is hartelijk, we worden aangesproken met 'Madame' en alles lijkt een geoliede machine. ledereen die hier werkt lijkt plezier te hebben en rent rond zonder ook maar een keer te botsen met een collega. Naar onze bescheiden mening heeft dit te maken met het feit dat er maîtres zijn die bijna onopgemerkt leidinggeven (en zelf ook hard meewerken). Een verademing met de Nederlandse horeca waar het eerder regel dan uitzondering is dat je door onervaren tieners wordt geholpen en er in geen velden of wegen een leidinggevende te vinden is. Uitzonderingen daargelaten natuurlijk. Tevreden rollen wij de metro in op weg naar het hotel. Na wat gestuntel bij een kaartjesmachine en met hulp van drie zwaarbewapende 'policiers' vonden we onze weg naar het perron. De dagen gaan voorbij onder een strak blauwe hemel; Musée Dorsay, Petit Palais, een boottocht (ja, dus een echte toerist), L'Opera, Sacré Coeur en onbekende straatjes en wijken. En natuurlijk Galerie Lafayette. Parijs is een heerlijke stad. Maar langzaamaan komen er toch wat scheurtjes in het ideaalbeeld. Er zijn veel daklozen, de seniore Parijzenaren zijn heel kwetsbaar in de eeuwige drukte, het vapen en roken op de terrasjes gaat irriteren. Ook was de eigenaar van de bistro niet bepaald complimenteus; bij een verkeerde bestelling snauwde hij ons toe dat we ook beter gewoon Engels konden spreken en geen Frans. Het dieptepunt van ons bezoek was toch zaterdag 17 oktober. Wij wisten van de scholierenprotesten, maar dat het zo heftig zou worden niet. Ternauwernood konden wij de dreigende menigte ontlopen. De studenten en leraren waren inmiddels grotendeels vervangen door raddraaiers en plunderaars (veilig en laf achter hun donkere hoodies en maskers) die op diverse plekken in Parijs enorme vernielingen aan zouden richten. Politie, brandweer en ambulances reden af en aan, de sfeer was dreigend. Alle metrostations werden gesloten. De volgende dag waren wij, zoals de hele wereld, getuige van de enorme ravage. Morgen weer naar huis. Laten we hopen dat de lucht in deze prachtige stad weer blauw gaan kleuren. Au revoir, Paris.


MATHILDE LAGEMAN
Directeur & mede-eigenaar STE Languages