Oranje & Jutta
Tot vorige week had ik niet zoveel met de kleur oranje. Hoewel... In de herfst ben ik er gek op: bladeren, pompoenen, vuurtjes in de tuin. Om en rond Koningsdag kunnen we er natuurlijk al helemaal niet omheen. Nederland verandert in een oranje massa; pruiken worden opgezet, huizen versierd, gebak en drankjes veranderen allemaal in de abrikoos kleur. Toch wel heel leuk! Het verbroedert en maakt ons land ook uniek: één groot verkleedfeest! Wat vinden internationals er eigenlijk van? Dat is wisselend: van een beetje gek naar toch wel verbindend. Ik ken er veel die gewoon meedoen in de oranjehysterie en zich zonder gêne storten in het feestgedruis - de ultieme inburgering zou je kunnen zeggen.
Nu de Winterspelen zijn begonnen is het onvermijdelijk om de kleur te ontlopen. En toch begin ik er nu ook wel warm voor te lopen. Op de tribunes zie je veel kleuren door elkaar, maar dan opeens is er weer een heel oranje vak en dat kan natuurlijk niet missen - the Dutch are in the house! Het laat zien; wij horen bij elkaar en wij steunen onze atleten door dik en dun! Het roept ook wel emotie op. Ik merk dat ik stiekem toch wel een beetje trots ben dat ik van Hollandse bodem ben. Leuk gek! Van de 92 deelnemende landen is er niet een die een eigen feesttent heeft als ontmoetingsplek waar winnende atleten gehuldigd worden in een groot waas van oranje. Wij wel!
Gisteren ging ik er eens goed voor zitten (laat de atleten het werk maar doen): 1000 meter schaatsen van de vrouwen dat in het Engels overigens beter klinkt: speedskating. Tot gisteren wist ik eigenlijk niet dat er door de dames snelheden van 55 kilometer per uur werden gereden. Twee Nederlandse toppers deden mee. Een van de twee bescheiden en niet al te veel de publiciteit zoekend: Femke Kok. De ander, Jutta Leerdam, bijna het tegenovergestelde: 5 miljoen volgers op Insta en veel in de media. Vooral over haar hebben veel Nederlanders een mening. Hoe kun je nu met een privéjet naar de Spelen komen, waarom besteed je zoveel aandacht aan je uiterlijk, hoezo schaats je niet met een team, wie denk je wel dat je bent? Ik vraag me vaak af wie die mensen zijn die zo veel commentaar op anderen hebben en vinden dat ze een mening moeten hebben en deze dan ook nog eens moeten delen. Sneue figuren, ga zelf eens leven.
Ik ben fan van Jutta. Ze weet wat ze wil en doet het op haar manier, wat de wereld ook zegt. Ik zat op het puntje van mijn stoel en bewoog bijna mee bij iedere bocht. Als ze maar niet valt! Deze immense spanning duurde 1:12.31. Goud! Zo verdiend en gegund. Het oranje waas op de tribune ontplofte. "Volg je hart, dan sta je hier met een gouden medaille" waren Jutta's woorden. Voor mij zijn oranje en Jutta voor eeuwig verbonden.
MATHILDE LAGEMAN
Directeur & mede-eigenaar STE Languages