Van wildplassen tot vrouwenmoord - een lijn die we liever niet trekken | Column van Loubna
Het is zaterdagavond. De stad trilt nog na van gejuich en bier. Overal PSV-shirtjes, gezang en... wildplassende mannen. Ik loop na een wedstrijd via de Marconilaan naar huis. Langs de hele muur een rij mannen die aan het plassen zijn en daarachter rijen van mannen, wachtend op een leegkomend plekje langs dit openbare urinoir. De hele weg naar huis zie ik her en der mannen plassen. Er is genoeg politie aanwezig. Als er een moment is om de kas te spekken met boetes, is het wel na een voetbalwedstrijd, denk ik. Maar nee, het blijkbaar is het nu juist toegestaan om wild te plassen. Ik kijk om me heen en zie genoeg vrouwen lopen. Maar gek genoeg is geen een vrouw in het openbaar aan het plassen. Drinken vrouwen minder bier tijdens een wedstrijd? Hebben ze biologisch gezien een anders werkende blaas of allemaal een Tena lady in? Is het schaamte of angst? Wat maakt nu dat mannen op deze manier de openbare ruimte kunnen claimen en vrouwen dit niet doen, althans niet op dezelfde manier? We lachen er wat om. "Ach, jongens blijven jongens. De geur is minder onschuldig".
Wildplassen is niet alleen een overtreding van openbare orde; het is volgens mij ook een uiting van iets groters. Van het idee dat de publieke ruimte vanzelfsprekend van mannen is, en zij daar mogen doen wat zij willen -ongeacht wie er last van heeft. Het lijkt een kleine daad, een druppel in de emmer. Tot je die emmer eens goed bekijkt.
Diezelfde ruimte waar mannen hun blaas legen zonder schaamte, is voor veel vrouwen géén vrije ruimte. Voor hen is de steeg waar net nog een man stond te plassen, een plek om te vermijden. Omdat het donker is. Omdat er geen uitweg is. Omdat daar al te vaak iets ergers is gebeurd dan een natte muur.
Er bestaat een lijn-ongemakkelijk, maar echt van ogenschijnlijk kleine uitingen van mannelijk privilege naar structureel geweld. Van vrouwen onderbreken, aanstaren, uitsluiten, kleineren, naar slaan, verkrachten, vermoorden. We noemen dat laatste femicide: vrouwen die vermoord worden omdat ze vrouw zijn. Meestal door een partner of ex. In Nederland sterft gemiddeld één vrouw per 8 dagen door partnergeweld. De afgelopen maanden heeft een aantal slachtoffers het nieuws gehaald. Gelukkig maar. Nu krijgt dit thema weer aandacht. Zelfs de Dolle Mina's zijn tot leven gewekt.
En nee, natuurlijk is wildplassen geen femicide. Maar het past wel in hetzelfde patroon, Waarin vrouwelijke grenzen, ruimte en veiligheid minder waard lijken dan mannelijke behoeften, driften of tradities. En dat patroon begint niet bij moord. Het begint bij normaliseren.
Vrouwenrechten gaan over gelijke behandeling, maar ook over veiligheid, waardigheid en gehoord worden. In het stadion, op straat, in de politiek, thuis. En zolang we blijven glimlachen bij de plas tegen de muur, maar zwijgen over de vrouw die bang is om naar huis te lopen, of de vrouwen in de politiek die een hoop seksueel getinte bagger over hen heen krijgen, houden we dat systeem stilletjes in stand. Dus misschien is het tijd om minder te lachen om het 'joh, even snel tegen de muur' en meer te luisteren naar het 'ik voel me hier niet veilig. Niet omdat wildplassen hetzelfde is als geweld tegen vrouwen. Maar omdat het allebei hoort bij een cultuur waarin man-zijn nog te vaak gelijkstaat aan ruimte nemen, en vrouw-zijn aan ruimte verliezen.
Laten we die lijn doorbreken, voor hij zich weer sluit om iemands keel.
LOUBNA BAKRA
Community builder Woensel West, community librarian Woensel Zuid