WERELDVROUWEN&BRAINPORT - zomer 2026

9 april 1956--12 november 2025
'Ze was een moeder voor iedereen en dat is ze nog steeds'
Een postume ode aan ereburger Esra Altmiş

Ze was een bron van inspiratie en vertrouwen; Esra Altmış wist door haar betrokkenheid bij Stichting Ik wil en Huiskamer 51 veel mensen bij elkaar te brengen. Na haar overlijden in november 2025 werd ze benoemd tot de zeventigste ereburger van Eindhoven, de hoogste onderscheiding in de stad.
'Die had ze meer dan verdiend', laat dochter Nihâl Altmiş weten.

Esra groeide op in Bergeijk, als achtste kind van twaalf. Op 9 april 1956 werd ze geboren als Marie-José Sengers. Later in Turkije ontmoette ze haar man Bekir Altmış, met wie ze trouwde en in Eindhoven is gaan wonen. 'Nadat ze is bekeerd tot de islam, is ze als Esra door het leven gegaan. Het warme, gastvrije en ondersteunende vond ze erg mooi aan de Turkse cultuur en daar wilde ze graag deel van uitmaken.' Naast Nihal zijn ook Ziya en Abdurrahman kinderen van Esra en Bekir.
Esra werkte meer dan twintig jaar in de gehandicaptenzorg. 'Daar is ze uiteindelijk mee gestopt. Ze droomde namelijk om een plek op te richten waar iedereen zich welkom en ondersteund zou voelen.' Ze vond het belangrijk dat meerdere organisaties zich zouden inzetten voor een inclusiever Eindhoven. Die droom kwam er. Samen met Ziya Altmış en Nurşen Görgen richtte Esra in 2013 Stichting Ik Wil op, een initiatief in Woensel voor een inclusieve samenleving. Later volgde ook buurt-ontmoetingsplek Huiskamer 51, dat inmiddels Esra Abla's Huiskamer genoemd wordt.
Esra werd de spil van deze locaties waar mensen door middel van activiteiten, zoals borduren en spelletjes, samenkomen. 'Door die ontmoetingen sprak ze met hen over het dagelijks leven. Nihal vertelt dat haar moeder het belangrijk vond dat mensen hun verhaal kwijt konden.'
Ze zette zich ook in tegen racisme, uitsluiting en discriminatie. Nihâl: ' Samen met mijn broer richtte ze Connecting Eindhoven op, waar mensen van verschillende talen bijvoorbeeld een training over geweldloze communicatie kregen.' Via die cursus leerden buurtbewoners omgaan met hun eigen identiteit en weerstand van anderen.

Haar impact

In het werk dat ze voor de stichtingen deed, heeft Esra Altmış veel voor de Eindhovenaren betekend. 'Ze kwam op voor mensen die werden uitgestoten in de samenleving. Mensen die vaak niet gezien of gehoord werden', vertelt Nihal. Esra zag namelijk in haar eigen gezin met wat voor weerstand de Turkse gemeenschap in Nederland te maken had: 'Mijn moeder groeide zelf niet op als moslima en omdat ze zag wat wij meemaakten, vond ze het belangrijk om zich erover uit te spreken.'

Esra benadrukte dat iederéén een plekje heeft in de samenleving. Toen in november 2018 met geweld gereageerd werd op een anti-Zwarte Piet-demonstratie in Eindhoven, verleende zij nazorg aan de demonstranten. 'Zij vond dat de demonstranten een plek nodig hadden om te verwerken wat er was gebeurd."

Ook tijdens overleggen met de gemeente of instanties liet Esra bewoners nooit ongehoord achter. 'Ze vroeg dan aan mensen met een hoge functie waar de bewoners hun stem konden laten horen. En zei: 'We hebben het over de mensen, maar het moet mét de mensen.' Zo vormde Esra volgens haar dochter met haar kritische blik een grote zus of moeder voor iedereen.

Een blijvend gevoel

Dat gevoel voor rechtvaardigheid van Esra leeft volgens Nihal nog steeds voort. 'Mijn moeder bracht een onvoorwaardelijke liefde met zich mee en bood met haar steun een toevlucht voor mensen. Altijd met een kopje soep, een stukje cake en een goed gesprek.' Daarmee benadrukt ze haar moeders impact op de buurtbewoners. 'In gesprekken met anderen krijg ik vaak te horen over de ontmoetingen die mensen met haar hadden, waarbij ze een warme indruk achterliet. Dat raakt Nihal elke keer weer. 'Dan voel ik hoeveel warmte en betekenis zij voor ons had, en hoe ze nog steeds voortleeft in de mensen om haar heen.'

Esra liet anderen voelen dat zij óók iets konden bijdragen aan een rechtvaardigere samenleving. 'Ze liet zien hoe je dat op simpele manieren kon doen en dat was haar kracht.' Wat bij Nihal een glimlach oproept, is hoe haar moeder altijd vol ideeën zat. 'Ik kwam thuis en dan lag de hele eettafel vol met activiteiten: hier een collage, daar een ander werkje. Ze wist heel goed wat ze wilde."

Volgens Nihal zou Eindhoven zeker van Esra kunnen leren om ook dichter bij de mensen te komen. 'Mijn moeder geloofde echt in 'eendracht maakt macht', dat we samen sterker staan en dat samen meer is. Door zich voor anderen in te zetten, droeg Esra Altmış bij aan de medemenselijkheid in Eindhoven. 'Ze was een moeder voor iedereen en dat is ze nog steeds.'